INTEGRACJA SENSORYCZNA
KOZIOŁKI - terapia SI dla dzieci
Co to jest Integracja Sensoryczna?
Integracja sensoryczna, w skrócie SI (Sensory Integration) jest procesem przetwarzania w mózgu informacji odbieranych przez zmysły z naszego ciała oraz otoczenia w celu prawidłowego wykorzystania ich w codziennym życiu. Aby można było wykorzystać napływające do ciała wrażenia zmysłowe należy je prawidłowo uporządkować w obrębie układu nerwowego. W prawidłowym rozwoju u większości dzieci rozwój integracji zmysłów następuje podczas zwykłych, codziennych działań wykonywanych przez dziecko. Jeżeli proces integracji sensorycznej jest zaburzony, pojawiają się problemy w rozwoju psychoruchowym dziecka, zachowaniu, uczeniu się.
01.
Typowe objawy zaburzeń Integracji Sensorycznej
– Dziecko nie lubi mieć mytej twarzy oraz mytych lub obcinanych włosów.
– Dziecko nie lubi niektórych ubrań (nowych, obcisłych lub za luźnych, metki, szwy).
– Dziecko śpi bardzo niespokojnie “wędruje” po łóżku.
– Dziecko nie chce chodzić boso.
– Dziecko nie lubi być przytulane, całowane
– Małe dziecko nie wkłada rzeczy do buzi.
– Podczas stania/przebywania w bliskości innych dzieci pojawiają się zachowania trudne.
– Dziecko unika chodzenia po piasku, trawie, nie lubi być brudne.
– Dziecko ma słabą świadomość swojego ciała, nie wie jak jest umiejscowione w przestrzeni.
– Dziecko robi znaczny nieporządek podczas jedzenia, przewraca rzeczy na stole, nie zauważa, że coś rozlewa.
– Dziecko powyżej 18 miesiąca życia wkłada do buzi przedmioty i ubrania.
– Dziecko nie lubi chodzić ani siedzieć na niektórych powierzchniach.
– Dziecko boi się huśtania.
– Niemowlę sztywnieje gdy jest podnoszone.
– Dziecko boi się układania w nietypowych dla niego pozycjach.
– Dziecko reaguje znacznym protestem podczas kładzenia na plecach.
– Dziecko boi się chodzić po niestabilnym podłożu, np. ruchome drabinki na placach zabaw, boi się ruchu fal.
– Dziecko odczuwa dyskomfort w pozycji wiszącej do góry nogami.
– Dziecko ma lęk wysokości.
– Dziecko nie lubi być podrzucane/podnoszone do góry, np. w zabawie z tatą.
– Dziecko nie lubi skakać.
– Dziecko lubi chodzić po ścianie.
– Dziecko jest płaczliwe w nowych, nieznanych miejscach, kurczowo trzyma się rodziców.
– Dziecko ma nieprawidłową postawę, np. bardzo wypięty brzuszek. Uścisk dłoni jest bardzo delikatny i niepewny.
– Dziecko siedząc przy stoliku opiera głowę na dłoni.
– Dziecko ma często otwartą buzię, wysunięty język, nie kontroluje śliny, słabo żuje.
– Dziecko wydaje się być słabe gdy musi wykorzystać znaczną partię mięśni swojego ciała, poszczególne mięśnie, sprawdzane w izolacji wydają się być silne.
– Dziecko często się o coś opiera.
– Dziecko ma słabą równowagę, często się przewraca.
– Dziecko szybko się męczy, np. podczas chodzenia, chce być noszone na rękach, jednocześnie potrafi podjąć duży, jednorazowy wysiłek.
– Dziecko brzydko pisze, nie umie utrzymać się w liniaturze, pismo wydaje się falować.
– Dziecko jest niezgrabne, często ma urazy, wpada na przedmioty nawet w miejscu o znanej mu topografii.
– Dziecko ma trudności z ubieraniem się, zapinaniem guzików, suwaków.
– Dziecko wolno pracuje, potrzebuje dodatkowego czasu aby skończyć zadanie.
– Dziecko podczas posiłków rozlewa i przewraca wszystko, ma problem z doniesieniem naczynia z płynem bez rozlania.
– Dziecko jest impulsywne i działa w pośpiechu, ma się wrażenie, że nie zdaje sobie sprawy z kwestii bezpieczeństwa.
02.
DIAGNOZA
Ocena procesów integracji sensorycznej, poprzedza proces terapeutyczny metodą integracji sensorycznej.
Diagnoza obejmuje zazwyczaj trzy spotkania. Dwa poświęcone badaniom, a trzecie finalizujące. Trzecie spotkanie odbywa się wyłącznie z rodzicami i poświęcone jest wnikliwemu omówieniu diagnozy.
Diagnoza obejmuje:
– szczegółowy wywiad z rodzicami/opiekunami dziecka;
– obserwację spontanicznej i ukierunkowanej aktywności dziecka, swobodnej eksploracji podczas zabawy oraz reakcji na podawaną stymulację sensoryczną;
– Kwestionariusz Rozwoju Sensomotorycznego Dziecka;
– Arkusz Obserwacji Klinicznej;
– standaryzowane Południowo-Kalifornijskie Testy Integracji Sensomotorycznej.
03.
WYWIAD z RODZICAMI
Wywiad z rodzicami/opiekunami to jedno z głównych źródeł informacji o dotychczasowym rozwoju dziecka i ewentualnych czynnikach mających wpływ na jego przebieg.
Terapeuta podczas diagnozy zapyta o:
– okres prenatalny (przebieg ciąży, infekcje, leki, hospitalizacja,
– perinatalny (okołoporodowy, przebieg porodu, ewentualne komplikacje, leki),
– postnatalnego (po urodzeniu; rytm snu i czuwania, przyjmowanie pokarmu, reakcja na bodźce sensoryczne),
– czas osiągania kamieni milowych w rozwoju ruchowym, poznawczym, w rozwoju mowy,
– stan zdrowia (alergie, ewentualne problemy zdrowotne),
– radzenie sobie z czynnościami życia codziennego,reakcje na stymulację sensoryczną.
Terapia SI
Terapia integracji sensorycznej zajmuje się prawidłową organizacją pracy mózgu. Terapeuta przygotowuje i realizuje odpowiedni do zdiagnozowanych trudności, plan terapii.
Terapia integracji sensorycznej, odbywa się w specjalnie przystosowanej i zaaranżowanej sali, wyposażonej w niezbędne sprzęty, akcesoria, pomoce do stymulacji bazowych układów zmysłowych.
Podczas terapii integracji sensorycznej dziecko jest zachęcane i kierowane do wykonywania aktywności, które wyzwalają i prowokują odpowiednią, adekwatną i skuteczną reakcję na bodźce sensoryczne.
Zajęcia terapeutyczne zawierają w swej formule przede wszystkim stymulację bazowych systemów sensorycznych, jako fundamentu i bazy integracji sensorycznej. Są to aktywności oddziałujące na system przedsionkowy, proprioceptywny i dotykowy.
